ไมเคิล จอร์แดนไม่เคยทำคะแนนเฉลี่ยต่ำกว่า 20 แต้มต่อเกมตลอด 15 ฤดูกาลที่เล่นใน NBA
แม้กระทั่งฤดูกาลสุดท้ายของเขาในปี 2002-03 กับวอชิงตัน วิเซิร์ดส์ เขาก็ยังคงรักษามาตรฐานนั้นไว้ได้ แม้จะอายุ 40 ปีแล้วก็ตาม ในช่วงท้ายของอาชีพค้าแข้ง เหลือเวลาเพียง 1 นาที 45 วินาทีในเกมสุดท้าย จอร์แดนยิงลูกโทษสองลูกลงห่วง ทำให้ค่าเฉลี่ยคะแนนของเขาคงอยู่ที่ 20.0 แต้มต่อเกม ก่อนจบเกมด้วย 15 คะแนน
ช่วงเวลานี้แสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของจอร์แดน แต่บางคนกลับมองว่าเขาตั้งใจทำสถิติเพื่อให้ตัวเลขสวยงาม คล้ายกับคำวิจารณ์ที่ เลอบรอน เจมส์ ได้รับในปัจจุบัน หลังจากกลายเป็นผู้ทำคะแนนสูงสุดตลอดกาลของ NBA เลอบรอนยังคงเดินหน้าสร้างสถิติในหลายด้าน และมีโอกาสจบอาชีพด้วยการติดอันดับท็อป 30 ทั้งในด้านแอสซิสต์และรีบาวด์
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจอร์แดนหรือเลอบรอน ทั้งคู่ไม่ควรถูกตำหนิสำหรับการรักษาสถิติของตัวเอง เพราะพวกเขาต่างเป็นเสาหลักของ NBA ตลอดช่วงเวลาที่เล่น จอร์แดนกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ตั้งแต่ยุค 80 และครองลีกในยุค 90 ด้วยการคว้าแชมป์ 6 สมัยภายใน 8 ปี
ช่วงเดียวที่จอร์แดนพลาดแชมป์คือปีที่เขาเลิกเล่นชั่วคราวในปี 1993 และช่วงที่กลับมาในกลางฤดูกาล 1994-95 แต่เมื่อเขากลับมาเต็มตัว เขานำทีมชิคาโก บูลส์ สร้างสถิติชนะ 72 เกม และคว้าแชมป์อีกครั้ง จากนั้นก็ครองแชมป์ต่อเนื่องอีกสองปี รวมเป็นแชมป์ 3 สมัยติดต่อกันรอบที่สอง
แทนที่จะเปรียบเทียบว่าใครเป็นผู้เล่นที่เก่งที่สุดตลอดกาล เราควรให้เกียรติทั้งไมเคิล จอร์แดน และเลอบรอน เจมส์ สำหรับอาชีพที่ยิ่งใหญ่และการสร้างประวัติศาสตร์ในวงการบาสเกตบอล
