เดนิส ลอว์ ยืนอยู่บนชานชาลาที่สถานีรถไฟฮัดเดอร์สฟิลด์ ในวัยเพียง 15 ปี เขาดูผอมบาง สวมแว่นตา และตัวเล็กจนแทบไม่มีใครสนใจ แม้แต่เจ้าหน้าที่ของสโมสรใหม่ของเขาที่ยืนรอรับยังมองไม่ออกว่าเขาคือใครในฝูงชน
“คุณคือลอว์จริงๆ เหรอ?” หนึ่งในพวกเขาถามอย่างสงสัย
ใช่แล้ว เขาคือเดนิส ลอว์ เด็กหนุ่มที่ในวันหนึ่งจะกลายเป็นตำนานระดับโลก ผู้คนเรียกเขาว่า “The King”
เปเล่เคยกล่าวว่าเขาคือผู้เล่นอังกฤษเพียงคนเดียวที่ดีพอจะเล่นให้ทีมชาติบราซิลในยุคนั้น บิลล์ แชงคลีย์บอกว่าเขาเป็นนักฟุตบอลที่คิดเร็วที่สุดเท่าที่เคยเห็น ส่วนเซอร์ อเล็กซ์ เฟอร์กูสันเรียกเขาว่า “ฮีโร่ของฉัน”
แม้วันนี้เดนิส ลอว์จะจากไปแล้ว แต่เรื่องราวและความสามารถของเขาจะไม่มีวันถูกลืม เขาทำประตูได้อย่างมหัศจรรย์ทั้งในระดับสโมสรและทีมชาติ แต่เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้ล่าประตูเท่านั้น
เขามีความสง่างาม มีเสน่ห์ และมีความกล้าหาญ เขาเป็นทั้งผู้สร้างเกมและผู้ทำประตู เป็นนักฟุตบอลที่สมบูรณ์แบบและได้รับความรักจากเพื่อนร่วมทีมทุกคน
ลอว์มีความดุดัน มีความเร็วที่น่าทึ่ง ความสามารถทางกายที่ยอดเยี่ยม และความแม่นยำในการทำประตูทั้งด้วยเท้าและศีรษะ
เขาเป็นคนมั่นใจในตัวเอง แต่ก็ไม่เห็นแก่ตัว และบ่อยครั้งที่คู่แข่งไม่สามารถหยุดเขาได้
ชีวิตของเดนิส ลอว์นั้นเต็มไปด้วยเรื่องราวที่น่าจดจำ ย้อนกลับไปในวัยเด็กของเขา เขาเป็นหนึ่งในเจ็ดพี่น้องที่เติบโตในแฟลตเล็กๆ ของทางรัฐ ห่างจากสนามฟุตบอลพิตโทดรีเพียงสองไมล์ ซึ่งเขามักไปดูการแข่งขันของทีมดอนส์เมื่อมีเงินพอที่จะจ่ายค่าเข้า
ชีวิตของนักฟุตบอลผู้ยิ่งใหญ่คนนี้เริ่มต้นด้วยความท้าทาย เขาต้องอยู่กับโรคสายตาเข ซึ่งทำให้มองวัตถุข้างหน้าไม่ชัด และต้องเผชิญกับการถูกล้อเลียนอย่างไร้ปราณีจากเพื่อนๆ ในวัยเด็ก
แต่นั่นก็ไม่สามารถหยุดให้เขากลายเป็นหนึ่งในตำนานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวงการฟุตบอลได้
