ดาร์ริน “สคูลบอย” แวน ฮอร์น คว้าแชมป์ IBF รุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวทและซูเปอร์มิดเดิลเวท!
ก่อนที่ดาร์ริน “สคูลบอย” แวน ฮอร์น จะอายุครบ 16 ปีเพียงไม่กี่วัน เขาได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางนักมวยอาชีพเมื่อวันที่ 2 กันยายน 1984 ด้วยสถิติสมัครเล่น 45-5 พร้อมตั้งเป้าหมายสองอย่าง คือ จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเคนตักกี้และเป็นแชมป์โลกมวยสากล ซึ่งเขาสามารถทำได้ทั้งสองอย่าง แวน ฮอร์น เกิดที่เมืองมอร์แกน ซิตี้ รัฐหลุยเซียนา ก่อนที่จะย้ายไปอยู่ที่เล็กซิงตัน รัฐเคนตักกี้ ซึ่งเป็นที่ที่เขาจบการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย
ในช่วงแรกของอาชีพการชก แวน ฮอร์น สามารถเก็บชัยชนะได้อย่างต่อเนื่อง โดยในปี 1985 เขาคว้าชัยชนะถึง 15 ครั้งรวมเป็น 20 ไฟต์ และในไฟต์ที่ 22 เขาเผชิญหน้ากับโนเบอร์โต ซาบาเตอร์ ที่มีสถิติ 23-7 และเอาชนะได้จนคู่ต่อสู้ต้องเลิกชก หลังจากนั้นเขายังสามารถคว้าชัยชนะอีกหลายครั้ง รวมถึงการต่อยคู่ต่อสู้ในบ้านเกิดและที่นิวออร์ลีนส์ซูเปอร์โดม
ในปี 1987 แวน ฮอร์น มีสถิติไร้พ่าย 28-0 และเอาชนะเอลิโอ ดิแอซ นักชกชาวเวเนซุเอลาที่มีพลังหมัดน็อกเอาต์ถึง 29 ครั้งจาก 33 ชัยชนะ หลังจากนั้นเขายังเอาชนะหลุยส์ ซานตาน่า อดีตแชมป์ NABF และยังเป็นว่าที่แชมป์ WBC รุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวทในอนาคตอีกด้วย
เมื่อเขามีอายุเพียง 20 ปี แวน ฮอร์น ก้าวขึ้นไปคว้าแชมป์โลก IBF รุ่นซูเปอร์เวลเตอร์เวทด้วยการเอาชนะร็อบ “แบม แบม” ไฮน์ส ผู้ครองตำแหน่งแชมป์ในขณะนั้น แต่ในไฟต์ป้องกันตำแหน่งครั้งแรก เขาพ่ายให้กับจิอันฟรังโก โรซี่ อดีตแชมป์ WBC รุ่นเดียวกัน
หลังจากเสียแชมป์ให้โรซี่ แวน ฮอร์น ยังคงต่อสู้อย่างต่อเนื่องและขยับขึ้นไปชกรุ่นมิดเดิลเวทและซูเปอร์มิดเดิลเวท ในปี 1991 เมื่ออายุเพียง 22 ปี เขาคว้าแชมป์โลก IBF รุ่นซูเปอร์มิดเดิลเวทด้วยการน็อกลินเดลล์ โฮล์มส์ในยกที่ 11 ด้วยหมัดเข้าลำตัวที่รุนแรง
แต่ในการป้องกันตำแหน่งครั้งถัดมา เขาเจอกับอิหร่าน “เดอะ เบลด” บาร์คลีย์ และพ่ายแพ้ในไฟต์ที่เต็มไปด้วยการฟาวล์และข้อโต้เถียง อย่างไรก็ตาม แวน ฮอร์น ยังคงกลับมาเก็บชัยชนะได้อีกหลายครั้งก่อนจะเลิกชกในปี 1994 ด้วยสถิติสุดท้าย 53-3
หลังเลิกชก แวน ฮอร์นได้เปลี่ยนเส้นทางชีวิตไปทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจรัฐ และปัจจุบันเขาเป็นเทรนเนอร์ โดยเขายังคงภาคภูมิใจในความสำเร็จทั้งในฐานะนักมวยแชมป์โลกและบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยใหญ่
