เมื่อ 5 ปีก่อนในสัปดาห์นี้ ฉันได้นั่งพูดคุยกับ เบอร์นาร์ด ฮอปกินส์ อดีตแชมป์โลกและนักมวยระดับตำนานในเวทีมวยที่ Hardknocks Boxing Club ใจกลางเมืองโตรอนโต เราได้พูดถึงชีวิต ความตาย และศิลปะของกีฬามวย
หัวข้อหนึ่งที่เราพูดถึงคือ อโดนิส สตีเวนสัน นักมวยผู้ทรงพลังจากมอนทรีออลที่ขณะนั้นกำลังนอนโคม่าที่โรงพยาบาลในเมืองควิเบก หลังจากแพทย์ต้องผ่าตัดเพื่อลดอาการสมองบวม สตีเวนสันโดนหมัดหนักจาก โอเล็กซานเดอร์ กวอซดิก ผู้ท้าชิงจากยูเครนในสุดสัปดาห์ก่อนหน้า เขาสูญเสียตำแหน่งแชมป์ และเกือบเสียชีวิต ฮอปกินส์ซึ่งได้ดูการต่อสู้นั้นบอกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางนักมวยอาชีพ
“ในวงการมวย เรารู้ดีว่าเมื่อเซ็นสัญญา มันอาจเป็นเหมือนเซ็นใบตายด้วย” เขากล่าว “แต่นั่นแหละคือสิ่งที่เราทำ เราคือนักเสี่ยง มันคือสิ่งที่แยกเราออกจากคนที่ไม่เข้าใจสิ่งนี้”
ความทรงจำนี้กลับมาในใจเมื่อเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา เมื่อทร็อกอน ดูซัวห์ ชายวัย 33 ปีจากเอดมันตัน ซึ่งไม่มีประสบการณ์ในระดับสูง เสียชีวิตหลังจากการแข่งขันการต่อสู้แบบผสมผสานเพื่อการกุศลในอัลเบอร์ตา
การเสียชีวิตของเขาทำให้เกิดคำถามมากมาย เช่น นักสู้ในการแข่งขันนั้นผ่านการตรวจร่างกายหรือไม่? มีรถพยาบาลเตรียมพร้อมหรือเปล่า? และที่สำคัญที่สุด ทำไมผู้จัดถึงไม่เห็นถึงความเสี่ยงร้ายแรงในการให้มือสมัครเล่นมาแข่งขันในระดับมืออาชีพ?
ในภาพนิ่ง นักสู้ในการแข่งขันนั้นอาจดูเหมือนนักกีฬา UFC หรือ PFL แต่ในความเป็นจริง พวกเขาไม่ได้ผ่านการคัดกรองทางการแพทย์ที่เข้มงวดเหมือนนักกีฬาอาชีพ และไม่มีหน่วยงานที่ควบคุมกฎระเบียบอย่างชัดเจน
ในอัลเบอร์ตา ไม่มีคณะกรรมการกำกับดูแลที่ครอบคลุมทั่วทั้งจังหวัด ซึ่งต่างจากรัฐหรือจังหวัดอื่น ๆ ในอเมริกาเหนือ สิ่งนี้ทำให้บางกิจกรรมอาจหลุดผ่านข้อกำหนดด้านความปลอดภัยไปได้
คำถามสำคัญคือ นักสู้ 30 คนที่เข้าร่วมงานนั้น ได้รับการตรวจสมอง ตรวจหัวใจ หรือทดสอบสายตาหรือไม่? ไม่มีหน่วยงานที่มีชื่อเสียงใดจะอนุญาตให้ใครขึ้นชกโดยไม่ได้ผ่านการตรวจสอบเหล่านี้ และการให้มือสมัครเล่นแข่งขันในระดับมืออาชีพเป็นเรื่องที่ควรหลีกเลี่ยง
ลองเปรียบเทียบกับกีฬาอื่น ถ้าเราเล่นเบสบอลการกุศล เราจะเล่นแบบซอฟท์บอลที่ไม่มีความเสี่ยงสูง หรือถ้าเป็นฟุตบอล เราจะเล่นแบบธงหรือสัมผัสเบา ๆ เพราะทุกคนรู้ว่าการชนแบบจริงจังเป็นเรื่องอันตราย
แต่การต่อสู้มันต่างออกไป เพราะมันเต็มไปด้วยความเสี่ยงทั้งทางร่างกายและศีรษะ การส่งนักสู้มือใหม่ 30 คนลงสนามหลังจากฝึกแค่ 8 สัปดาห์ เป็นเรื่องที่เกินจะรับได้ มันต้องมีคนที่เข้าใจความเสี่ยงและดูแลเรื่องความปลอดภัยอย่างจริงจัง
ทำไม ไมค์ ไทสัน และ เจค พอล ถึงใส่ถุงมือ 14 ออนซ์ และชกรอบละสองนาที? เพราะความปลอดภัยและเหตุผลเชิงสามัญสำนึก
บทเรียนสำคัญคือ ถ้าคุณไม่รู้ คุณก็ไม่รู้ และนี่คือเหตุผลว่าทำไมเราต้องมีคนที่รู้จริง เพื่อรับผิดชอบและดูแลสถานการณ์เหล่านี้
แม้กระบวนการหาคำตอบทั้งหมดอาจใช้เวลาหลายปี แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้แน่ ๆ คือ ความปลอดภัยไม่ควรถูกละเลย ไม่ว่าจะในการแข่งขันระดับใดก็ตาม
